این یادداشت هشدار نیست؛ درد دل یک مادر است برای گیلان.

یادداشت – صنم امین: در سه‌ماهه اول امسال، از میان ۵۰ هزار سند ملکی گیلان، ۱۱ هزار سند مستقیم به آدرس‌های خارج از استان رفته است. یعنی زمین‌هایی که باید در آغوش مردم همین خاک بمانند، آرام‌آرام از دست می‌روند. این فقط یک عدد نیست؛ صدای گریه‌ی آرام گیلان است. گیلان، با جنگل‌های هیرکانی‌اش، شالیزارهای نفس‌کش، رودخانه‌های زنده و روستاهای آرامش‌بخش، مثل کودکی لطیف و حساس است. امروز اما تخریب های انبوه، ساخت‌وسازهای بی‌ضابطه و گردشگری بی‌برنامه، تن این کودک را زخمی کرده‌اند. هر زمینی که از دست بومیان بیرون می‌رود، خیلی زود تبدیل می‌شود به دیوار، ویلا و تغییر کاربری؛ و هر تغییر کاربری یعنی یک درد تازه بر قلب مادرانه‌ی گیلان. اگر همین‌طور ادامه دهیم، در ده سال آینده بخش بزرگی از جنگل‌ها، مراتع ، مزارع و باغات رودخانه‌ها ، تالاب ها و ابگیرهایمان را از دست خواهیم داد. شهرها زیر بار ترافیک و ساخت‌وسازهای بی‌هویت خم شده‌اند. قلعه‌رودخان، ماسوله، امام‌زاده ابراهیم و جنگل‌ها دیگر توان این حجم جمعیت و زباله و آلودگی را ندارند. دیدن دپوی زباله سواحل تالش قلب هر ایرانی رو می لرزاند ،شهر رشت مرکز گیلان زیر آلودگی رودخانه‌ها نفسش به شماره افتاده است. حقیقت تلخ این است که گیلان سبز امروز، فردا شاید فقط در عکس‌ها بماند. امروز اگر بخواهی طبیعت دست‌نخورده‌اش را ثبت کنی، باید ساعت‌ها دنبال یک نقطه سالم بگردی. در دورترین روستاها، سازه‌هایی می‌بینی که هیچ نسبتی با فرهنگ و اصالت این خاک ندارند. گیلان نیازمند یک طرح جامع و یکپارچه است؛ طرحی که خط قرمز باشد و خط بهتان بکشد به تمام کمسیون ها و ماده واحده های منفعت ساز ، طرحی دلسوزانه ، که آینده بلند را بر منافع کوتاه‌مدت آدم‌های کوچک ترجیح دهد. طرحی که از اراضی کشاورزی، جنگل‌ها، رودخانه‌ها و مناطق حفاظت‌شده صیانت کند و توسعه شهری ، صنعتی و گردشگری را در مسیر درست هدایت کند. نگاه جزیره‌ای امروز باید کنار گذاشته شود تا بر اساس آمایش سرزمین، طرح توسعه «گیلان‌شهر» با فوریت اجرا شود. این متن برای بیدار کردن دل‌هایی است که هنوز به باران گیلان، به سبزی شالیزارها و به نفس جنگل‌ها گره خورده‌اند.